تبليغاتX
در باب شعر و شاعری
اینجا، رویا ، خیال ، خواب ، وفا هم اجاره ای است ./.( هذیان های افلیج مجنون در اوج هوشیاری )
 بی نام
بی پول که می شوی ، سر به خرافه می سایی

تنها که می شوی ، آرزو ، رویا ، خیال ...

دیوانه می شوی

 

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/9/26  |
 تنهایی
تنها که می شوی ،

                           سر به آرزو می سایی

آرزو که می کنی ،

                          معتاد خیال می شوی

خیال که زندانی ات می کند ،

                                        فسرده حال می شوی

افسرده گی ،

                   خلاء به ارمغان می آورد  

تنهایی ...

خدا کجایی ؟!؟

من تنهایم تنهایم تنها...

دیوانه گشته ام  ./.  ۲۶ شهریور ۸۸ خورشیدی

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/9/17  |
 آی عشق
خدا جان کجایی ؟

                         که به صراحت انکار می شوی

آی عشق آی عشق ،

تو کجایی ؟

                     که شرافتت به شهوت محکوم می شود

آی معشوق ! تا طناب داری برایت نبافته اند ،

                                                   گریز گریز

آهای موعود کجایی !

                        

                             بمب هسته ای برایت ساخته اند ./.           

 

سی دقیقه ی بامداد

 

 

 ۲۵شهریور ۸۸ خورشیدی   

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/9/16  |
 مادر رفته بود سبزی بخرد

به بانو زری نامجو که بیهوده         

برای یک خرید ساده ی سبزی پرپر شد

صدای دهشتناک پوتین ها ،

کودک خرد را ترسانید

و مغز مادرکه سوراخ شد ،

خونش بر صورت طفل پاشید،

و کودک شش ساله زجه کنان ،

                       در آغوش مادر مرده بر زمین افتاد

وا... مادر فقط برای خرید سبزی به میدان رفته بود

اما تر و خشک ...

و خردسال طفل زیر پای زنان متواری له شد

مادر فقط برای خرید ...

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/9/16  |
 فراق
زمانی که عشق زن ته کشید ،

از شویش جدا شد

مگر عشق تمام می شود ؟

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/9/16  |
 خدایا مرا نکش
چگونه بمیرم وقتی خواهرم گرسنه است ،
برادرم کوچکترم خرج دامادی ندارد ،
پدرم در شلمچه ریه هایش را تقدیم کرد و رفت
مادرم در آن جمعه ی نفرین شده میزبان گلوله های میدان ژاله شد و  رفت شما بگویید ،
نوشتن که نمی گذارند
اما من وامانده . . .
خدایا عمرم بده آنان بیکس نشوند

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/9/14  |
 من در هراسم
من دیگر نخواهم نوشت

من می ترسم

هراس دارم

از شبی که دستانی - ناپاک گلویم - را بفشارند ،

یا گلوله ای مغزم را متلاشی کند

نه ، مرا هراسی از مرگ نیست

از زنده ماندن دریوزه گان در عذاب خواهم شد اگر دمم را بازدم نباشد

نه ،

من دیگر نخواهم نوشت ، - حتی کلمه ای -  

چرا که فقط و فقط مخاطبان شعرم دوستانم خواهند بود

چون کتابی چاپ نخواهد شد از من  ،

البته اگر در دیار باقی نباشم

اما سربلند خواهم مرد

چرا که انسانی را نیازرده ام جز خود

اگر آزرده ام حلالم کنید

حتم بدارید

دیگر - هرگز - هیچگاه نخواهم نوشت

آقا زاده ها !

آسوده بخوابید یک دیوان حقیقت مرد

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/9/13  |
 شاعران بخوانند
اگر شاعرید از خیابان عبور نکنید

هیچگاه منظم - سر ساعت - از خانه خارج نشوید

موهایتان را نه بتراشید و نه بلند کنید

برایتان حرف در می آورند

اگر شاعرید از آقازاده ها چیزی ننویسید

اگر شاعرید ...

از خانه جم نخورید و در را روی هیچکس باز نکنید اگر شاعرید

اگر شاعرید خودکشی کنید پیش از آنکه به جرمی اعدامتان کنند

اگر شاعرید ...

آقا زاده ها کم نیستند

 

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/9/9  |
 مرد مرده
من مرده ام ،

از دیار باقی باهاتان سخن می گویم

اگر به دنبال خبری هستید گذشته تان را مرور کنید

اینجا شیطانی با کلاه بوقی منگوله دار ندارد

خدا را - شیطان را در قلبتان جستجو کنید

اینجا هیچ خبری نیست

پرسشی ؟

مگر فقط پیامبران به معراج می روند ؟

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/9/9  |
 شاعر مست مرده
پای افلیج

عرض خیابان

ماشینی با ۲۰۰کیلومتر سرعت

راننده ی توپ توپ - کمی آقازاده - شانزده سالش میشد ؟ 

افلیج قدم بر داشت

                            تا از خیابان رد شود

                             - خط عابر پیاده -

فردا

 تمامی روزنامه ها نوشتند :

- ایکس - شاعرمعلوم الحال  مست مست و تلو تلو خوران

در حین عبور از جایی که هیچ خط عابر پیاده ای نبود

در برخورد با خودرویی

که راننده اش سرعتی کمتر از ۵۰ کیلومتر داشت

جان باخت

 -اما او حتی یکبار شرب خمر نکرده بود-

او از آغاز نوجوانی نماز خوانده بود ،

و موحد که هیچ ،

والله مسلمی حقیقی بود

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/8/20  |
 تنهایی

تنهایی

تنهایی

تنهایی

خانه ای داشتم

شلوغ

پر سر و صدا

پر از میهمان

شعر می خواندیم

عاشقی می کردیم

دعوا می کردیم

آشتی می کردیم

عاشقان را به هم می رساندیم

- عاشقان حقیقی را -َ نه صبح عاشقان شب فارق –

حالا خیلی شان ازدواج کرده اند

صاحب فرزند شده اند

یک خانواده شده اند

اما من ...

تنهایی

تنهایی

تنهایی

ای امان ./. 

 

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/7/21  |
 بی نام

به بابا تقی که شانزده سال است

نامش را با حسرت می برم

و تمام زنده گان و مردگانی که تنهایم گذاشتند

حال من بد است

گفتید ، تو را مادریم و هم پدر

گفتید ، خواهریم و هم برادر

خواهر ، برادر ، مادر ، پدر  !

حال من خیلی بد است ./.

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/6/29  |
 من و معشوق ؟
گفتم ،

       غزلی سروده ، خواهم که نشانت بدهم

گفتی ،

       تو و شعر و شاعری یکجا چند ؟

گفتمت خاتون من با من بگو ،

                                    رمز و راز چشم های عاشقت

گفتمی ، باران که بندش می آوریم ،

                                          قصه ی چشمان عاشق را بگو

گفتما ،

           هان ای جماعت خوبتر سیرش کنید ،

 این که می بینید ،

 این عشق من است

گفتمی ...

هیچ ، لام تا کام عشق من ،

حرف تو تنها فقط لب خند بود ./.                                                                                      خداداد شهرستانی 

                             نهم فروردین ماه

            سال یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/3/30  |
 بهارانه ای به رنگ بهار

به خودم و همه ی تنهایی هایم

در آغاز زندگی به جای رنگ ،
                                  یک جنگ ابلهانه بود.
 ما بازی جنگ به کودکی که نکردیم
الا همان که مدام در زندگی مان حضور داشت .
جیب ها که پر شد جنگ تمام 
ما همزایشان انقلاب ...
رنگی ندیدیم ،
                   که جنگ هم بدل به نیرنگ
 کوسه نمایی نوجوانی مان حرام کرد.
پس منتظر به آغاز جوانی ،
هم ما امید به مرد قهوه ای پوش بستیم
این بار که ننگی جایگزین نیرنگ
و من تنها ،
               هنوز منتظر مردی ، نه
شیر آهنکوه مردی
منتظر ،
منتظر،
منتظر،
ای امان از خیال

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/3/18  |
 جایی همین نزدیکی
اینجا ،

از کبوتران دست آموز خبری نیست

دنیا بزرگ شده ،

                      این فاصله ها در توان کبوتر نیست

عامیانه بگویمت ،

                        دیگر هیچ کبوتری ،

                          بی لانه و دانه ،

                          بی وعده ی شام شبانه ،

                                                  خبر تو را برای خدا هم نمی برد

آسوده ات کنم ،

اینجا ،

        رویا ،

                 خیال ،

                         خواب ،

                                 وفا هم اجاره ای ست ./.

خداداد شهرستانی

زمستان ۷۸ خورشیدی

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/3/8  |
 این لس آنجلسی ها

از عشق می گویند

از فراق می گویند

از وصال می گویند

زنان باسن و پستان برهنه تکان می دهند ،

و مردان بی پروا زنان را سینه می فشارند

 پرسش من این است :

این زنان برهنه ،

و مردان زنباره ،

عشق را می فهمند ؟

من نمی دانم

شما می دانید ؟

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/3/8  |
 مناجات 2

آه ای خدای دنیا !

من آن نهال سبزم

که مشق آدمی کرد

پیوسته بود یادت

نامردمی ندانست

از بس که مردمی کرد

یک روز در پی تو

مرگ آمدن به بختش

اما  نجات دادیش

از مرگ و از که کفرش

حالا که جان که دارد

دارد به تو کلامی

ای نازنین دنیا !

بختش سفید کردی

نامش که خود خداداد

نامید تا که گوید

یادت همی که باشد

هر دم که پلک می زن

آری که شکر گوید

در هر دم و نفس او  

حالا اگرچه لنگان

 اما به جان که سالم

آری خدا خدایا !

من آن نهال سبزم

گرچه به ظاهرم خشک  

دارم به دل جوانه

می رویدم همی برگ

هم از پی شفایم

ای کاش مردمان هم

جان را به جای این تن  

ای کاش می بدیدند

من سالمم به جانم

والله می کنم شکر

حتی اگر نبینند

این از سر بلاهت

ایشانشان که ابله

حرفم تمام گفتم

من آدمم جماعت

حتی اگر که نیمه

باشد همی تن من ./. خداداد شهرستانی

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/3/8  |
 مناجات

صدای اذان مغرب به گوش می رسد و من

چنان بنده ای به نماز می ایستم

نماز گزاران بسیار به نمازند اما من ،

به سوی خانه ی تو  سجده می کنم و تو

گریز پا جای بودنت را ،

بسوی دیگری می بری و من ،

چنان خاتم الانبیا در طول نماز

که  قبله ام تغییربه سوی حضورت ،

تو آخر کدام سوی منی نازنین بانو ؟

که جبراییل ندارم بگویدم تو کجا ،

و من به ندای قلبم ،

به سوی تو ،

 به هر ره که  روی نماز خواهم کرد

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/3/8  |
 مگر اندیشه نامی هم جز این دارئد

به نان ،

به نمک ،

خویش را در خانه مدفون کرده ام ،

                                                 تا دیگر کسی از سلول ،

                                                  دیوار ،

                                                             و خانه ای بی پنجره نترساندم

به باران ،

به اشک ،

                صداقت را با چشمان تو

                 تنهایی را در بغض تو

                 گرسنگی را در حسرت تو

به ایمان ،

به شک ،

نبودن - مرگ - را ،

                         من به روز انتظار تو آزموده ام

اینان ، واهمه ی مرا

                               از چه در انتظارند ؟

خداداد شهرستانی زمستان ۸۰

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/3/8  |
 شبانه

باز تکرار این پست برای نازنین م.ع

 

ای نگهت برده مرا به نا کجا

                             من به رهم ، صبر بکن تا که بیابم تو را

مرده بدم ، زنده شدم ،

                                 اهل زمین بودم و من نیستم

                                         اهل فریب و مرده خواری خدا

دل که عوض شد ،

                           به یکی دم که همی سجده کرد ،

                            رمز بگو ، راز بگو ، از چه گرفتم شفا ؟

ره که ندادند کسانم همی ، 

                                 اشک دلم خشک شد ، از بی کسی

                                 تو همه کارم شدی و هر کس من شد خدا

وقت سحر خدا جان !

از چه تکان تو  دادی ؟

                              من که زمینی نشدم دوباره ،

                                      راهی حرفت شده ام به والله

مدعیان دین تو چه بسیار ،

                                      بعد نبرد من و مرگ خونبار ،

                                       من گله از کسی ندارم ،

                                               هر که بیامد که بشد مدعیم بر شفا

دفتر مهر خود جم کند ،

                هر که روم به سویش ،

                   گم که شدم ز سیل این همه قبله ها ،

                                     راه جدیدی بده بر من خدا

                                      راه جدیدی بده بر من خدا ،/.

                                       راه جدیدی بده بر من خدا ،/.

 

نوشته شده به عنوان متن ترانه

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/3/8  |
 فراموشی تاریخی

به نازنینی که حتم دارم           

 از ذکر  نامش خوشحال نمی شود به م.ع 

به زنجیر گردنت بیاویز ،

نگاه نامحرم ممنوع ،

شاید فراموش همگان شود ،

                                       " پرواز کبوتر ممنوع است "

راستی عاشق هم نشو ،

                                     اگرنه عربده ...

- "تخم سگ گرسنه را ..."

ساز هم نه ...،

شرمسار رویت که ،

                             ج ن د ه خطابت ...

دیگر تو می دانی و

گردنه گیرانی

که عاشقی هاشان فراموش ./.

 خداداد شهرستانی                       

پنجم بهمن ماه  سال یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی

پی نوشت : جمله ی پرواز کبوتر ممنوع وام گرفته از شاملوی بزرگ است

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/3/8  |
 نسل سوخته
به بابا تقی مهربان که شانزده   
سال است نامش را با حسرت   
بر زبان می آورم و نازنین م.ع 
 
نسل بد

نسل مرگ  

نسل  آرزو های بر زبان نیامده

نسل جنگ . زیر پله . هواپیما

موشک . ضد هوایی

نسل ترکش خورده،

 از بمب های منفجر نشده

نسل کودکی های تباه شده

نسل بی جوانی و نوجوانی

نسل عشق های بی سر انجام

نسل مردان خیانت شده

نسل زنان پاک باخته

نسل درس های نخوانده

نسل چک های برگشتی

نسل قسط های عقب افتاده

نسل آتش به جان،

صاعقه به دل 

آری من از نسل خود سخن می گویم

نسلی که  کابوس دوره اش 

 و شیطان حرامش

 بشنوید از نسل من،

 نسلی که بی آتش،

گر گرفت

و بی شعله،

سوخت

نسل ۵۷

من از زاییده گان ۵۷ سخن می گویم

یک کلام ،

نسل سوخته ./. 

این پست را دوباره آپ می کنم فقط برای م.ع

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/3/8  |
 مریم وار

به او که باز می دانم نوشتن

نامش خوشحالش نمی کند

جواهر به پایت ،

                      کم از بوسه بر شمایل مریم نیست

تو مگر زاده ی کدام شیرزنی ،

                                         که اینچنین بوی مسیح می دهی ؟

مریم بودن کم از شرافت توست

اگرنه من شاعر ،

                       - چنین واله - چشم به راهت نبودم

به خدای مسیح ،

                         که تو را نطفه ای برای زادن در رحم مادر نبود

که خدا پیشترها تو را در دلم زاده بود

و من زاده نمی شدم ،

                              مگر برای عاشق تو شدن ./.

  خداداد شهرستانی شانزدهم بهمن ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/2/4  |
 فراموشی تاریخی

به نازنینی که حتم دارم

 از ذکر  نامش خوشحال نمی شود به م.ع 

به زنجیر گردنت بیاویز ،

نگاه نامحرم ممنوع ،

شاید فراموش همگان شود ،

                                       " پرواز کبوتر ممنوع است "

راستی عاشق هم نشو ،

                                     اگرنه عربده ...

- "تخم سگ گرسنه را ..."

ساز هم نه ...،

شرمسار رویت که ،

                             ج ن د ه خطابت ...

دیگر تو می دانی و

گردنه گیرانی

که عاشقی هاشان فراموش ./.

 خداداد شهرستانی                       

پنجم بهمن ماه  سال یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی

پی نوشت : جمله ی پرواز کبوتر ممنوع وام گرفته از شاملوی بزرگ است

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/1/26  |
 عاشقانه
دخت نجابت !

چه گویمت ؟

دل که می دهی ، دزد نگاه خود می شوی

تمام لحظات فراق ، سری از تو سوا ... ،

آهوی دشت دلمی ، فرزند کویر !

بانوی صحرا !

دختر برهوت !

بدون کوزه ی اساطیری ات ، بی آرزو چه می کنی ؟

یا دروغ درو می کنی ؟

اینجا ، فوران خیابان ها ... ،

و هر جا را نگاه می کنی ،

                                     نقاشان به کار خط و زاویه اند

دستت را به من بده

و نگاهت را ... ،

با من همقدم ، شانه به شانه

دست در دست من ،

                            که می خواه...،

خواستنت ،

                 تمامی دانش من از شعف است

پذیرایم باش ،

                   که حضورت ناخواسته شاعری ام آموخت

پذیرای من باش ./. خداداد شهرستانی ۲۵/۲۱  چهارم بهمن ماه سال یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/1/23  |
 نسل سوخته
به بابا تقی مهربان که شانزده
سال است نامش را با حسرت
بر زبان می آورم
 
نسل بد

نسل مرگ  

نسل  آرزو های بر زبان نیامده

نسل جنگ . زیر پله . هواپیما

موشک . ضد هوایی

نسل ترکش خورده،

 از بمب های منفجر نشده

نسل کودکی های تباه شده

نسل بی جوانی و نوجوانی

نسل عشق های بی سر انجام

نسل مردان خیانت شده

نسل زنان پاک باخته

نسل درس های نخوانده

نسل چک های برگشتی

نسل قسط های عقب افتاده

نسل آتش به جان،

صاعقه به دل 

آری من از نسل خود سخن می گویم

نسلی که  کابوس دوره اش 

 و شیطان حرامش

 بشنوید از نسل من،

 نسلی که بی آتش،

گر گرفت

و بی شعله،

سوخت

نسل ۵۷

من از زاییده گان ۵۷ سخن می گویم

یک کلام ،

نسل سوخته ./. 

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/1/9  |
 طرح
زندان همیشه جای ندامت نیست ،

                                        هر بارشی از آسمان که رحمت نیست

خاموش َمی کنیم  ما ، داد و قال و توقعاتمان  

                                        هر کجا نور نباشد که ظلمت نیست

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2009/1/7  |
 شبانه

تقدیم به دوست دیرینه ام مسعود باستانی

 که آن روزها تازه عاشق شده بود 

 و با شنیدن هر کلمه ی این شعر

با اشک آهی صادقانه می کشید

زیبا رو !

به من بگو ، نام تو چیست ؟

حیف که نگاهت ، گویای نامت نیست

نگاه از زمین بگیر ،

                         ببین دو چشم خسته ام ،

                                                            چه گونه گشته اند پیر

به حسرتم نشانده ای ،

بگو عزیز نازنین ،

                      چرا چرا مرا به خود نخوانده ای ؟

به انتظار نشسته ام ،

نگر چه زار و خسته ام ،

من از نبود نور تو ،

                         ز بام عقل جسته ام

                                                      ***

اگر رسد کلام تو ،

                     سلام تو ،

                                  نوای نیک فام تو

چه ها شوم

رها شوم

زنم به کوه ،

                 خدا شوم

تو بی خدا ،

                 به خود بیا ،

                                 کرم نما ،

به این مریض منتظر ،

                             بده شفا

                             بده شفا ./.

                                               خداداد شهرستانی - حوالی زمستان ۷۴

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/12/27  |
 عیدانه

تقدیم به همسرم بی هیچ سخنی گزافه

سبز،

       سبز،

                سبز،

 سبزینه نگاهی دارم

سرو،

       سرو،

               سرو،

سرو گون نگاری دارم

مهر،

      مهر،

             مهر،

مهربان غزالی دارم

شعر،

        شعر،

                شعر،

شاعرانه بهاری دارم

آیا ،

نه این تمامی خوشبختی دنیاست ؟

                                                  ./. خداداد شهرستانی حوالی سال های ۷۵-۷۶

ساقیا آمدن عید مبارک بادت ،

                                          وان مواعید که کردی مرواد از یادت

                                                                                        حضرت حافظ

عید غدیر بر هر که علی را حتی فقط نام می داند مبارک( علی شناسان که جای خود)

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/12/17  |
 شهر ساحلی

من درد دارم از سفری که به شهری ساحلی داشتم

اینجا ،

چار راه حضور تن فروشان ٫

دالان عبور شهوت است

اینجا مردان بسیاری ،

نطفه ی مرده ی مردان زنباره را ،

با تخمک زنان هرزه ،

قاتق نان زن و فرزندان و خویش می کنند

اینجا ٫

زنان یا تن فروشند یا زن فروش

و کودکان خرد فریاد می زنند ویلا ،

و آهسته ـ زمزمه وار ـ با ژیلا

( چنین می گویند )

اینجا . . . ،

آه عزیزم عشق ٫

ـ چه مظلومانه ـ

قربانی ...،

حاشا بر غیرت من ،

غیرت تو ،

غیرت او ،

که تنها واکنش این سه تن ٫

لالمانی است و سکوت ٫

آه است و افسوس  ./.

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/12/5  |
 شکوه ی عامیانه ی معلول
من دلم می خواهد ،

مردم رود و خزر ،

مردم کوه و کمر ،

یا همین کوچه و شهر ،

چشم در چشم مرا نگه کنند ،

نه که این چپ چشمی ،

همه چیز ،

- باور رهگذران -

کز کنار من گذر ،

به قامت نیمه ی من ،

به دیده ی رحم و اسف ،

به عجز و تب ،

خرد و کلان ،

از زن و مرد ،

نگه کنند ،

من دلم می گیرد ،

که همسرم ،

که عشق من ،

که عاشق است به فکرو دل و شعر من ،

به چشم عاشق که همی ،

به او نگه نمی شود

من دلم - خرد - همی شکسته است ،

که وقت مشکل و نیاز ،

به هر دری که می زنم  ،

به جز خدا که بسته است ،

که هر دری شکسته است

من دلم نی خواهد ،

به اسف نگه ولی ،

به دل که با قهقهه ها ،

مرا گذر ز خاطر و دیده ی تب نظر کنند

من دلم می خواهد ...،

من دلم شکسته است ،

من دلم شکسته است ،

من ... خدا خدا خدا ./.

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/11/27  |
 تشکرو خبر درگذشت
ریحان با عطرش

دست تو با زخمش

مادر !

یادنان و ریحان به خیر

نامش ،  

ماندگارترین نامها

کلامش ،

            زیباترین کلام دنیا

راستی به جز مادر ،

                            چه کسی توانش هست نفس گرم زندگی را در جمعمان بدمد 

مادر رفت و  حکمت گلایه بخش از فهم منت خارج است

به جان منت پذیرم و حق   گذارم

جاودانه شد

و چه احمقند کسانی که او را نیست می دانند

حاشا بر حماقتشان

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/10/27  |
 رویا

دیگر خسته شده ام از اینهمه بهتان هر کس هر چه می خواهد بنویسد مگر ناسزا  باشد اگر نه به شرفم تایید می کنم و نمایشش می دهم . دیگر از اینهمه لب خند ساختگی خسته شده ام

به تهمینه میلانی

رویا !

آیا من زن شده ام ؟

رویا !

من چرا اینقدر احساساتی شده ام ؟

مگر من مرد نیستم رویا جان ؟

رویا !

تو که تجسم نداری . دیگری خل و دیوانه نپنداردم

رویا !

کتاب می خواهم

کتابی درباره ی مردانی که عاشقند داری ؟

آیا او ترکم خواهد کرد ؟

رویا ؟!

چرا من فلج ...،

خدا !؟

خدا ؟!

خدا ...؟

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/10/9  |
 

با یاد کلمات ، قلم

و او که روزی عاشقش بودم

 

وقتی عاشقش شدم ،

                                 از کلمات ،

                                                - تنها - 

                                                           شبهه را می شناخت

بی آنکه اعتماد ،

                       - حتی یک بار -

                                            در برابرش فرو ریخته باشد

شاه واژه ی ذهنش ،

                           " دروغ می گویند "

اما

   - هنوز -

              کسی فریبش نداده بود

مشق - من - می نوشت 

                            - تو - را نخوانده

                                                   - ما - درس فرداهاش بود

به باور بهتان می زد ،

                          به آینه دشنام

و نقش صورت خود را ،

                                 در آرزوها به جست و جو بود

هرگز دلش تکان نخورده ،

                                  که احتیاط را به رسم تردید آموخته بود

با کلمات آشتی اش دادم

به او عشق آموختم ،

                        و او عاشق دیگری شد

یک چیز را نمی دانستم ،

                                    عشق ، عشق نمی آفریند ./.

                                    خداداد شهرستانی زمستان ۸۰

                               

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/9/15  |
 در هوای عاشقی
نه ،

    تو را از میان زیباترین زنان برنگزیده ام ،

     یا از میان باکره ترین دختران

برای گزینش تو ،

                        هیچ چشم ندوانده ام

یا نامت ،

نام تو را پیش از این ،

                               از هیچکس نشنیده ام

من هیچگاه ،

                  تو را در خیال خود نچیده ام

حتی چشمان تو را ،

                             از میان چشم های بسیار نربوده ام

نه ،

به یاد ندارم

تو را از هیچ پیکر تراشی ،

                                     تقاضا کرده باشم

تنها به وقت اولین دیدار ،

                                  کر ،

                                        کور ،

                                                 لال ،

دل به تو بستم ،

تو را برگزیدم

خداداد شهرستانی

اواخر سال ۸۲ خورشیدی

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/8/30  |
 مناجات
صدای اذان مغرب به گوش می رسد و من

چنان بنده ای به نماز می ایستم

نماز گزاران بسیار به نمازند اما من ،

به سوی خانه ی تو  سجده می کنم و تو

گریز پا جای بودنت را ،

بسوی دیگری می بری و من ،

چنان خاتم الانبیا در طول نماز

که  قبله ام تغییربه سوی حضورت ،

تو آخر کدام سوی منی نازنین بانو ؟

که جبراییل ندارم بگویدم تو کجا ،

و من به ندای قلبم ،

به سوی تو ،

 به هر ره که  روی نماز خواهم کرد

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/8/22  |
 جایی همین نزدیکی
اینجا ،

از کبوتران دست آموز خبری نیست

دنیا بزرگ شده ،

                      این فاصله ها در توان کبوتر نیست

عامیانه بگویمت ،

                        دیگر هیچ کبوتری ،

                          بی لانه و دانه ،

                          بی وعده ی شام شبانه ،

                                                  خبر تو را برای خدا هم نمی برد

آسوده ات کنم ،

اینجا ،

        رویا ،

                 خیال ،

                         خواب ،

                                 وفا هم اجاره ای ست ./.

خداداد شهرستانی

زمستان ۷۸ خورشیدی

 

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/8/20  |
 نیاز

نان

نان

نان

در جستجوي نان بودن

در حسرت نان بودن

براي نان دويدن

چشمهاي خود را

حتي،

براي نان بستن

پا روي دستان ديگران، براي نان گذاردن

كاش مي‌شد به دور از خيال نان

حسرت نان

كاش مي‌شد بي‌نان حتي

تو را در آغوش كشيد

تو را بوييد، بي‌نان

تو را چشيد، به جاي نان

آخ اگر مي‌شد ...

اي امان از نياز.

خداداد شهرستانی زمستان ۷۸

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/8/18  |
 شاعر خسته

      به دختر تلاش و همت ، آزادگی

همسرم س . ق  

 شاعری خسته ، به ظاهر زنده منم  ،

بدان ،

 در این بلبشو ،

سیل لجن ،  دریوزه گی ،

                                     یا به ظاهر زندگی ،

مثال یکی در راه مانده ،

                                    از آزمونی حیاتی ام

تو  گو ! 

چه ره پیش پا ...،

خلاصم کند ، ا ز رنگ جماعت

که من هرگزم نبوده روزی ،

                                      ستایش کنم رنگ فریبنده گی

تو آخر کجایی ؟

چه وقت آیی دخترک ، 

رهایم کنی از بند انسان بدن ؟

من آماده ام دختر  !

تو آسمانی  ،

نه ، 

           زمینی فرشته !

                                    عشق ، همسرم !

مرا رها تو،

                    از این لجنزار تن

که والله خلاصم کنی ،

                          از این پول و حرص و حسد ،

                           یا طمع           

من آماده ی رفتنم ،

آی دخترک !

- فرشته -

                        کجایی ؟

تا بگیری این تن چرک و مضحک  ،

                            ز جان پاک من  ./.

 ۲۵ مرداد ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی

خداداد شهرستانی                                       

 

 

 

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/8/15  |
 شبانه
از انتظار  می گندم آخر ،

لیلاترین بانوی دنیا ، نه ،

لیلا !

آغوش آبیت بگشا

که من هستم

تو هستی

 خدا همین نزدیکیست

( باور کنید طناب داری پنهان نکرده ام در پس این کلام

که مخاطبی را که کلامش خوشایندم نباشد  

 دارش بزنم . نترسید نظر بدهید )

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/8/10  |
 مجنون

به تمامی اغواگرانی      

که دل برده مجنون می زایند

لیلی !

شنیده ای که مجنونت مصلوب شده است  ؟

که او را عیسی پنداشته ، به صلیبش کشیده اند ؟

که هنگام مجازات فقط لب خند و نامت بر لبش ... ؟

که نام تو تا واپسین دم حیات از لبش ... ؟

که ... ؟

اغواگری بس نیست دختر  ؟

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/8/9  |
 شعری که جان ... که دارد
دیگر سکوت ؟ 

 هرگز

شعرم صفا  ... دارد ؟

من قصه ی درد تو ، جاری به کاغذ ... ، جانم !

حالا اگر ندیدی ، این درد من تو گو هست ؟

من ساکن اتاقم ،

                        پیوسته نه نبودم

در جمعتان به گردش ،

                               آیا مرا ندیدی ؟

زنهار از غم تو ،

                      هر جا که شد که گفتم ،

گو حج من که نیمه ،

حتی اگر هزاران ،

                           من دور کعبه گشتم ،

باری دلت برادر ،

یا خواهرم مخاطب !

آری دلت که خوش باد ،

والله صادقم من ،

                       در هر کلام و شعرم

پس دل بده به شعرم ،

                               درد تو را عزیزا !

                                 این من که بر دل خود ،

                                  حک می کند که هردم

چشم از دل خرابم ،

                            تو بر ندار که مرگم ... ،

باری تمام حرفم ،

کم لطفی ات نبینم ،

                              حتی اگر که دشنام ... ،

من خواهمت همی های !

من را پذیر جانا ،

جان می دهم به مهرت ./.

به هر آنکه بی تفاوت از کنار شعری

که به جان کندن سروده ام ، می گذرد

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/8/6  |
 وداع
روزی آید که من دیگر نخواهم بود ،

اما توان به معشوق گفتنم نیست

دوستان من !

رهاش نکنید ،

که من می دانم شور و شوق رها . . . ،

اشک خواهد ریخت

و من دائم به التماس هستی بخش  ،

که بازگرداندم  به آغوش او ،

نه این دنیا

به او بگویید به  دل هم نگوید ، دوستم دارد

که حتم دارم این خاله شلختگان مرد نما ،

گشوده چنگال در کمین او . . . ،

شما نه اما رهاش . . . ،

هرگز ، عزیزان !

به حرف حاشا ، یادم نکنید ،

و نامم بر زبان که محال . . . ،

فقط بگویید شاعری بود که رفت ،

دیگر نیست ./.

به تمامی خاله شلختگانی

که خوشبختی در گروی

 نبود دیگری می دانند

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/8/1
 

به تمامی کسانی که برای سربلندی پارسیان

بی وقفه جان داده ، گور می خرند      

دل من خوش بود ،

به هم  زبانان  دانایانی،

که رسم آموختن می دانند و از جهالتم رها . . . ،

دردا ـ که من چه ساده ، ساده لوحانه ،

نه ،  بلاهت وار ،

 ناظر وصف دیگران  . . . ،

من آیا چنین نگاهی را ، مگر به تردیدی حماقت وار. . .  ،

اگرنه به خود باورانده و جز شکی کوتاه ،

 و . . . ، پایان چه سیاه ،  

 چه تلخ و من چه حسرت وار به خود آمده ،

ناظر بی اعتنایی کسان - غریبه و آشنا - ،

به تلاش بی وقفه و ابلهانه ی منو و من ها ،

سر برشانه ی افسرده گی . . . ،

زبان من چه وقت ، رها از چمبره ی جهالت ،  . . . ،

می خواهم نفس بکشم ./.

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/7/30  |
 زادروز دینمان

به همسر نازنینم            

که صبح                

با تصویری از حراء بیدارم کرد  

 

 

نه که من شک نکردم  به دینش ،

کردم

نه که من کلنجار نرفتم با دل ،

رفتم

نه که من خداش انکارنکردم ،

کردم

نه من آن پاک ترین زمینیان که بودم ،

نبودم

نه من مسافر صراطش که شدم ،

نشدم

انکارش کردم ، به دین و خدایش خندیدم ،

سست ایمانان از راه  رهانده... ،

یک کلام

۲۴ سالل از عمر سی ،

دینداری مردمان دیارم به سخره ... ، 

حاشا ...!

از میانتان ، آی خلایق !

 کسی هست به من بگوید ،

سواران سبز پوشی که دستم گرفته ، از برزخ رها ،

 شفاعتم ...،

- که هستی بخش  جان دوباره و نام  خداداد ... ،

 جز بنی هاشمیان ،

نوادگان مرد حراء  بودند ؟

میلاد دینم ، دینتان،        

بر سفت ایمانان طریقش ،   

گرامی باد ./.            

خداداد شهرستانی        

 

 

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/7/30  |
 شبانه

( ۱)

مرا توان نگریستن در دیدگانت نیست ،

- رخ به رخ ـ چنان بی وقفه ،

شلیک نگاهت مسلسل وار ،

که نظر بازان را جسارت چشم چرانی - حتی - نیست

با من بگو در پس پسین چشمانت چه داری ،

که شیطان را - حتی - یارای چشم دوختن به تو نیست ،

و تو اینچنین پاک ، نه ، بکر مانده ای

***

( ۲ )

پاکی ؟ عشق ؟ خدا ؟

کدام ؟ که هیچ از این سه را توان بی حرمتی ،

- حتی در شیطان هم - نیست

تو را شیر مادری به حلال ... ،

خمیره ی مرد و زنی ، که نه از حرامیان نسب ... ،

مستدام بادا مهرت ./.

 

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/7/30  |
 وصول عشق
به تن کهیر می زنم ،

که جانم تاول چرکینی ،

سر باز کرده خواهد بود ،

که بوی تعفن دلم  تمام دنیا را ... ،

خدا کند که بمیرم ،

                        خدا کند که نباشم ،

اگر روزی تو ترکم ... ،

به حتم دق می کنم اگر ... ،

خدا هم دلش می شکند ،

اگر روزی تو عاشقم ... ،

نه ، جانی ندارم ،  سر انجام این کلام ... ،

دوستت دارم ، عشق من !  ./.

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/7/30  |
 قلم فروشی را مرگ ...
شاعر که گفت ،

                      من فروشی ام

چه لب ها غرق در لب خند ،

چه دغل ها آسوده خاطر ،

چه بسیار تاجران  به کار سفته و چک ،

همه جاهل به آن که ،

                              قیمت چنان گزاف است  

                             که دولت ها را

                             ـ به اجماع ـ حتی ،

                                                      توان خرید نیست

در این میان ،

 تنها یک تن از آغاز تا پایان ،

لب خندی ماندگار بر لب داشت

همسری ، که راز این خود فروشی را ،

                                  سال ها از بر بود

که سال ها همدمی با شاعر

دانایش کرده بود ،

                         این آدم سزای قلم فروشی را ،

                                                          کم از مرگ نمی داند ./.

به همسر نازنینم ،

که ابایی ش از همراهی ام،

در سنگلاخ شاعری نیست

او که به تعهد ،        

 دلبران بسیاری را نا دیده رانده است  

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/7/28  |
 شبانه
به جنگ کلام و لفظ و زبان بازی ... ،

خدا به دور اگر تو را بیازارم

تو بانوی خوشبختی و عشق حقیقی ام !

چرا هنوز باورم نمی شود ،

مرا که با تو محرم ... ،

ز بس که در این سال های نزدیک ، نه دور ،

مرا به بازی گرفته بوده اند هرجایگان  

من از کلام صریحم ... ، بگذریم

خوش آمدی عشق من ، خواهر ، برادر، دوست من ./.

به تمامی آنان که با حضور مهربانانه شان  

مشوق ادامه ی کار این وب بوده اند      

 که عذاب و سختی و سنگ کم نبود بر سر راه

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/7/27  |
 دوست
این پست بسیار کوتاه است و توضیحش ده برابر خودش.

 حدود ده سال پیش نامه ای نوشتم به دوست دانشجوی فیزیکی که حالا کارشناس ارشد مدیریت تکنولوژی است و من را هم بد جور از یاد برده است اما پیش تر ها اگر شده بود تلگراف بزند زادروزم را که بسیار هم تابلوست از یاد نمی برد قسمت نخست این شعر را در آغاز نامه نوشتم و نامه که تمام شد همچون بخش نخست بخش دوم فی البداهه بر کاغذ حک شد

من از صمیم بودنم ،

                              بر تو سلام می کنم

از نفس تو زنده ام ،

                             سلام بر هوای تو

تقدیم به ابوی نازنینم         

که هیچگاه  لب خند مهر افزایش را

از من دریغ نکرده است       

آن روزها به او ابو می گفتم      

و او هم بر من نامی نهاده بود که بگذریم

|+| نوشته شده توسط خداداد شهرستانی در 2008/7/27  |
 
 
 
بالا