RSS  

بردن نام کسی که این کار تقدیمش شده است

خالی از لطف است                

اما برای دوست هنرمند خوش آتیه      

و آهنگسازم علی باباخانی نگارش شده است

ای که دل بردن کار و نارو مرام توست

با من بیا این اسب که سواری رام توست

من مانده ام با اینهمه هوش که مدعی ام

از چه رو گشته ام من که خام تو

با ما به از این باش که با خلق جهانی

صیادی ات بی نظیر است که افتادم به دام تو

دائم به هراسم که نپیچانی ام

حالم خراب روزم شود چو شام تو

تکرار مکرر می کنم هزار بار

می ترسم چنان سرگیجه دچارم کنی که بیفتم از بام تو

نوشته شده به عنوان متن ترانه

به او که باز می دانم نوشتن

نامش خوشحالش نمی کند

جواهر به پایت ،

                      کم از بوسه بر شمایل مریم نیست

تو مگر زاده ی کدام شیرزنی ،

                                         که اینچنین بوی مسیح می دهی ؟

مریم بودن کم از شرافت توست

اگرنه من شاعر ،

                       - چنین واله - چشم به راهت نبودم

به خدای مسیح ،

                         که تو را نطفه ای برای زادن در رحم مادر نبود

که خدا پیشترها تو را در دلم زاده بود

و من زاده نمی شدم ،

                              مگر برای عاشق تو شدن ./.

  خداداد شهرستانی شانزدهم بهمن ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی

تو بیمارستان خیلی منتظر بودم تا دور از چشم خونوادم بیایی دیدنم . اما نیومدی . عادت کرده بودم تا نود بشمارم و منتظر برآورده شدن خواسته اتم بشینم اما واسه اومدن تو میلیون ها مرتبه تا نود شمردم و تو نیامدی اما حالا دیگه نمی شمارم صلوات می فرستم اما اگر کسی بهم می گفت که با شمردنم یک درصد امکان داره تو پیدات بشه حاضر بودم تا ابد بشمارم

1. ( پایان بخش دوم )
2. ( توضیح اینکه این داستانک ها بخش کوچکی از اثری است با نام تا ابد می شمارم )

به نازنینی که حتم دارم

 از ذکر  نامش خوشحال نمی شود به م.ع 

به زنجیر گردنت بیاویز ،

نگاه نامحرم ممنوع ،

شاید فراموش همگان شود ،

                                       " پرواز کبوتر ممنوع است "

راستی عاشق هم نشو ،

                                     اگرنه عربده ...

- "تخم سگ گرسنه را ..."

ساز هم نه ...،

شرمسار رویت که ،

                             ج ن د ه خطابت ...

دیگر تو می دانی و

گردنه گیرانی

که عاشقی هاشان فراموش ./.

 خداداد شهرستانی                       

پنجم بهمن ماه  سال یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی

پی نوشت : جمله ی پرواز کبوتر ممنوع وام گرفته از شاملوی بزرگ است

چه گویمت ؟

دل که می دهی ، دزد نگاه خود می شوی

تمام لحظات فراق ، سری از تو سوا ... ،

آهوی دشت دلمی ، فرزند کویر !

بانوی صحرا !

دختر برهوت !

بدون کوزه ی اساطیری ات ، بی آرزو چه می کنی ؟

یا دروغ درو می کنی ؟

اینجا ، فوران خیابان ها ... ،

و هر جا را نگاه می کنی ،

                                     نقاشان به کار خط و زاویه اند

دستت را به من بده

و نگاهت را ... ،

با من همقدم ، شانه به شانه

دست در دست من ،

                            که می خواه...،

خواستنت ،

                 تمامی دانش من از شعف است

پذیرایم باش ،

                   که حضورت ناخواسته شاعری ام آموخت

پذیرای من باش ./. خداداد شهرستانی ۲۵/۲۱  چهارم بهمن ماه سال یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی

 به قول شاملوی بزرگ :

دیری با خلق به درشتی سخن گفتید ،

خود آیا به دو حرف تابتان هست ؟

تابتان هست ؟