RSS  

به بابا تقی که شانزده سال است

نامش را با حسرت می برم

و تمام زنده گان و مردگانی که تنهایم گذاشتند

حال من بد است

گفتید ، تو را مادریم و هم پدر

گفتید ، خواهریم و هم برادر

خواهر ، برادر ، مادر ، پدر  !

حال من خیلی بد است ./.

آدم های بزرگ دشمن بسیار دارند 

 اما من خاک پای تمام مخاطبان وبم هستم

فحاشان لطفا پاسخ دهند ، چه کسی بود که در اوایل جنگ با ابتکاری مانند کوپن همه را از به گرسنگی افتادن نجات داد آنهم زمانی که ایران در تحریم اقتصادی همه جانبه بود

علی الحساب همین یک پرسش را پاسخ دهید تا بعد

یادتان هست از ماهنامه ای ادبی - هنری - اینترنتی می گفتم ؟ حالا آماده شده است و هر کس دوست دارد بنویسد و مطلبش را شورای نویسندگان بررسی کند بسم ادر ضمن موضوع شماره ی نخست اعتیاد نوزده ، بیست ساله ها به مخدرهای صنعتی است و روی سخن ما بیشتر با پدر مادر ها و بعد مسوولین است   

هر کس با هر میزان تحصیلات می تواند مطلبش را در یک یا چند کامنت بنویسد تا پساز تایید شورای نویسندگان در سایت قرار گیرد

به هر حال این داستان توضیح کم کاری یک ماهه ی من است و باز عذر می خواهم و یک گلایه

مخاطبی که مرا محکوم به فسق و فجور می کنی لا اقل جسارت نوشتن نشانی ات را هم داشته باش

       غزلی سروده ، خواهم که نشانت بدهم

گفتی ،

       تو و شعر و شاعری یکجا چند ؟

گفتمت خاتون من با من بگو ،

                                    رمز و راز چشم های عاشقت

گفتمی ، باران که بندش می آوریم ،

                                          قصه ی چشمان عاشق را بگو

گفتما ،

           هان ای جماعت خوبتر سیرش کنید ،

 این که می بینید ،

 این عشق من است

گفتمی ...

هیچ ، لام تا کام عشق من ،

حرف تو تنها فقط لب خند بود ./.                                                                                      خداداد شهرستانی 

                             نهم فروردین ماه

            سال یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت

به خودم و همه ی تنهایی هایم

در آغاز زندگی به جای رنگ ،
                                  یک جنگ ابلهانه بود.
 ما بازی جنگ به کودکی که نکردیم
الا همان که مدام در زندگی مان حضور داشت .
جیب ها که پر شد جنگ تمام 
ما همزایشان انقلاب ...
رنگی ندیدیم ،
                   که جنگ هم بدل به نیرنگ
 کوسه نمایی نوجوانی مان حرام کرد.
پس منتظر به آغاز جوانی ،
هم ما امید به مرد قهوه ای پوش بستیم
این بار که ننگی جایگزین نیرنگ
و من تنها ،
               هنوز منتظر مردی ، نه
شیر آهنکوه مردی
منتظر ،
منتظر،
منتظر،
ای امان از خیال

از کبوتران دست آموز خبری نیست

دنیا بزرگ شده ،

                      این فاصله ها در توان کبوتر نیست

عامیانه بگویمت ،

                        دیگر هیچ کبوتری ،

                          بی لانه و دانه ،

                          بی وعده ی شام شبانه ،

                                                  خبر تو را برای خدا هم نمی برد

آسوده ات کنم ،

اینجا ،

        رویا ،

                 خیال ،

                         خواب ،

                                 وفا هم اجاره ای ست ./.

خداداد شهرستانی

زمستان ۷۸ خورشیدی

از عشق می گویند

از فراق می گویند

از وصال می گویند

زنان باسن و پستان برهنه تکان می دهند ،

و مردان بی پروا زنان را سینه می فشارند

 پرسش من این است :

این زنان برهنه ،

و مردان زنباره ،

عشق را می فهمند ؟

من نمی دانم

شما می دانید ؟

آه ای خدای دنیا !

من آن نهال سبزم

که مشق آدمی کرد

پیوسته بود یادت

نامردمی ندانست

از بس که مردمی کرد

یک روز در پی تو

مرگ آمدن به بختش

اما  نجات دادیش

از مرگ و از که کفرش

حالا که جان که دارد

دارد به تو کلامی

ای نازنین دنیا !

بختش سفید کردی

نامش که خود خداداد

نامید تا که گوید

یادت همی که باشد

هر دم که پلک می زن

آری که شکر گوید

در هر دم و نفس او  

حالا اگرچه لنگان

 اما به جان که سالم

آری خدا خدایا !

من آن نهال سبزم

گرچه به ظاهرم خشک  

دارم به دل جوانه

می رویدم همی برگ

هم از پی شفایم

ای کاش مردمان هم

جان را به جای این تن  

ای کاش می بدیدند

من سالمم به جانم

والله می کنم شکر

حتی اگر نبینند

این از سر بلاهت

ایشانشان که ابله

حرفم تمام گفتم

من آدمم جماعت

حتی اگر که نیمه

باشد همی تن من ./. خداداد شهرستانی

صدای اذان مغرب به گوش می رسد و من

چنان بنده ای به نماز می ایستم

نماز گزاران بسیار به نمازند اما من ،

به سوی خانه ی تو  سجده می کنم و تو

گریز پا جای بودنت را ،

بسوی دیگری می بری و من ،

چنان خاتم الانبیا در طول نماز

که  قبله ام تغییربه سوی حضورت ،

تو آخر کدام سوی منی نازنین بانو ؟

که جبراییل ندارم بگویدم تو کجا ،

و من به ندای قلبم ،

به سوی تو ،

 به هر ره که  روی نماز خواهم کرد

به نان ،

به نمک ،

خویش را در خانه مدفون کرده ام ،

                                                 تا دیگر کسی از سلول ،

                                                  دیوار ،

                                                             و خانه ای بی پنجره نترساندم

به باران ،

به اشک ،

                صداقت را با چشمان تو

                 تنهایی را در بغض تو

                 گرسنگی را در حسرت تو

به ایمان ،

به شک ،

نبودن - مرگ - را ،

                         من به روز انتظار تو آزموده ام

اینان ، واهمه ی مرا

                               از چه در انتظارند ؟

خداداد شهرستانی زمستان ۸۰

باز تکرار این پست برای نازنین م.ع

ای نگهت برده مرا به نا کجا

                             من به رهم ، صبر بکن تا که بیابم تو را

مرده بدم ، زنده شدم ،

                                 اهل زمین بودم و من نیستم

                                         اهل فریب و مرده خواری خدا

دل که عوض شد ،

                           به یکی دم که همی سجده کرد ،

                            رمز بگو ، راز بگو ، از چه گرفتم شفا ؟

ره که ندادند کسانم همی ، 

                                 اشک دلم خشک شد ، از بی کسی

                                 تو همه کارم شدی و هر کس من شد خدا

وقت سحر خدا جان !

از چه تکان تو  دادی ؟

                              من که زمینی نشدم دوباره ،

                                      راهی حرفت شده ام به والله

مدعیان دین تو چه بسیار ،

                                      بعد نبرد من و مرگ خونبار ،

                                       من گله از کسی ندارم ،

                                               هر که بیامد که بشد مدعیم بر شفا

دفتر مهر خود جم کند ،

                هر که روم به سویش ،

                   گم که شدم ز سیل این همه قبله ها ،

                                     راه جدیدی بده بر من خدا

                                      راه جدیدی بده بر من خدا ،/.

                                       راه جدیدی بده بر من خدا ،/.

نوشته شده به عنوان متن ترانه

به نازنینی که حتم دارم           

 از ذکر  نامش خوشحال نمی شود به م.ع 

به زنجیر گردنت بیاویز ،

نگاه نامحرم ممنوع ،

شاید فراموش همگان شود ،

                                       " پرواز کبوتر ممنوع است "

راستی عاشق هم نشو ،

                                     اگرنه عربده ...

- "تخم سگ گرسنه را ..."

ساز هم نه ...،

شرمسار رویت که ،

                             ج ن د ه خطابت ...

دیگر تو می دانی و

گردنه گیرانی

که عاشقی هاشان فراموش ./.

 خداداد شهرستانی                       

پنجم بهمن ماه  سال یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی

پی نوشت : جمله ی پرواز کبوتر ممنوع وام گرفته از شاملوی بزرگ است

نسل مرگ  

نسل  آرزو های بر زبان نیامده

نسل جنگ . زیر پله . هواپیما

موشک . ضد هوایی

نسل ترکش خورده،

 از بمب های منفجر نشده

نسل کودکی های تباه شده

نسل بی جوانی و نوجوانی

نسل عشق های بی سر انجام

نسل مردان خیانت شده

نسل زنان پاک باخته

نسل درس های نخوانده

نسل چک های برگشتی

نسل قسط های عقب افتاده

نسل آتش به جان،

صاعقه به دل 

آری من از نسل خود سخن می گویم

نسلی که  کابوس دوره اش 

 و شیطان حرامش

 بشنوید از نسل من،

 نسلی که بی آتش،

گر گرفت

و بی شعله،

سوخت

نسل ۵۷

من از زاییده گان ۵۷ سخن می گویم

یک کلام ،

نسل سوخته ./. 

این پست را دوباره آپ می کنم فقط برای م.ع

تقدیم به سارا              

که خودش خوب می داند و همین کافیست

نوشته شده به عنوان متن ترانه     

صریح و ساده ، بی ریا ،

                                مثال کودکی های خودم می مانی

تو گو که من تازه زاده شده ام ،

                                          ولی سوای هرچه بی ایمانی

تو دختر آب و دریا ، که طوفانی ،

                                        تو جز لب خند و مهربانی نمی تانی

عزیز نازنین که یافتمت در برزخ روح ،

                              همان نگاه نخستت گفت در این برزخ نمی مانی

به یمن حضورت دست یاری بده،

                                              مرا بیرون بکش از این پریشانی

خلاصه حرف اول و آخرم سارا ،

                                        به نامت قسم ، تو گم کرده ام ، خود آنی

در این زمین، قبول ، کسی نمی خواهدمان ،

                                                به آسمان نگر، عجب ستاره بارانی

غزلواره بی امضای شاعر که بی معنیست ،

                                                       من آنچه در دلم بود گفتم ،تو می دانی ؟

خداداد شهرستانی

هشتم اسفند ماه۱۳۸۷ خورشیدی

بردن نام کسی که این کار تقدیمش شده است

خالی از لطف است                

اما برای دوست هنرمند خوش آتیه      

و آهنگسازم علی باباخانی نگارش شده است

ای که دل بردن کار و نارو مرام توست

با من بیا این اسب که سواری رام توست

من مانده ام با اینهمه هوش که مدعی ام

از چه رو گشته ام من که خام تو

با ما به از این باش که با خلق جهانی

صیادی ات بی نظیر است که افتادم به دام تو

دائم به هراسم که نپیچانی ام

حالم خراب روزم شود چو شام تو

تکرار مکرر می کنم هزار بار

می ترسم چنان سرگیجه دچارم کنی که بیفتم از بام تو

نوشته شده به عنوان متن ترانه